16 - تابلوی نقاشی من

کاش می توانستم همین روزها ، وقتی که از این همه جزوه فرار کردم به سرعت باد ، قلمویی بردارم و ذهن را نقاشی کنم :

اگر ذهنم هنوز بوم سپید و بی نقشی بود اول برایش آسمان می کشیدم ، یک آسمان فیروزه ای به خاطر دلتنگی برای تمام فیروزه ایهایی که چرک شدند در این روزگار دود و غبار ، و در دل آسمان گیسوان بافته شده ی خورشید را نقاشی می کردم و صورت زیبا و چشمان آبیش را به ابری سپید می سپردم، مبادا چشم نا اهلان کدر کند برق چشمان روشنش را.

اگر بوم ذهن من هنوز سپید و بی نقش بود زمین را سبز می کشیدم و چمن ها را بی هیچ قاعده ی علمی می کاشتم، تا سبز شوند همان گونه که می خواهند نه آنگونه که می خواهیم و سرهایشان را به تیغ ماشین چمن زنی نمی سپردم ، شاید دلشان زلف پریشان بخواهد

اگر بومی بود و ذهنی که خاکستری نبودند هیچکدام ، بر تن سپیدیشان کلبه ی محبتی مهمان می کردم و پیرزن مهربان سرنوشت را می کشیدم با حجم کلافهای رنگینش ، پیرزن عینک به چشمی که می بافد و می بافد و می بافد و من بافته هایش را زندگی می کنم و زندگی می کنم و زندگی می کنم.

برای خانه یک صندوق پست آبی می کشیدم و صندوق را پر می کردم از تمام دلتنگی هایم به امیدی که پیرزن بخواند و آنگونه ببافد که دلم می خواهد .روزهایم را سبز ببافد و بی قراری هایم را سرخ و اضصرابهایم را نارنجی براق و سکوتم را آبی آسمانی و اشکهایم را یاسی و دلتنگی هایم را نبافد، نمی خواهم این همه دلتنگ شدن را و تنهایی هایم را..............؟

تنهایی هایم رنگ ندارند بی رنگند و هزار رنگ ، تنهاییهایم را باید رنگ خدا ببافد که خداست، یکتا خالق رنگ کلافهای سرنوشت من .

اگر بوم دل خاکستری نبود و زشت ، با آنکه بی استعدادترینم در عالم نقاشی ، بوم زندگی ر ا زیبا نقاشی می کردم ، کاش قلموهایم و رنگهایم گم نمی شدند که من چیره دست بودم تا زمانی که کودک خطابم می کردند .

خدایا یا پاک کنی بده برای پاک کردن این همه خاکستری یا مجالی بده برای نقش زدن رنگها بر همین خاکستری.

خدایا.........

پ.ن :شاید حکمت بود و شاید خواست دلتنگش بمانیم که ما را در حسرت دیدار گنبد طلایش گذاشت ، به همین راحتی شوق دیدارش به افسوس بدل شد : من امتحان داشتم ، تاریخ سفر را عوض نکردند ، ساعت پروازمان را نگفتند و ما ماندیم و دنیایی حسرت ، ضامن آهو چرا؟